کلام مطهر

یکی از دوستان ما که مرد نکته سنجی است یک تعبیر بسیار لطیف داشت که اسمش را گذاشته بود منطق ماشین دودی…

می‌گفتیم: منطق ماشین دودی چیست؟؟؟

جواب می‌داد: من یک درسی را از قدیم آموخته ام و جامعه را از روی منطق ماشین دودی می‌شناسم. وقتی بچه بودم منزلمان در حضرت عبدالعظیم بود و آن وقت‌ها قطار راه آهن به صورت امروز نبود و فقط همین قطار تهران – شاه عبدالعظیم بود. من می‌دیدم وقتی قطار در ایستگاه ایستاده بود، بچه‌ها دورش جمع می‌شوند و آن را تماشا می‌کنند و به زبان حال می‌گویند: ببین چه موجود عجیبی است!!! معلوم بود یک احترام و عظمتی برای آن قائل هستند. تا قطار ایستاده بود با یک نظر تعظیم و تکریم و احترام و اعجاب نگاه می‌کردند تا اینکه کم‌کم زمان حرکت قطار می‌رسید و قطار راه می افتاد. همین که قطار راه می‌افتاد، بچه‌ها سنگ بر می‌داشتند و قطار را مورد حمله قرار می‌دادند. من تعجب می‌کردم که اگر به این قطار باید سنگ زد چرا وقتی که ایستاده یک ریگ کوچک هم به آن نمی‌زنند و اگر برایش اعجاب قائل بودند، اعجاب بیشتر وقتی بود که حرکت می‌کرد. این معما برایم بود تا هنگامی که بزرگ شدم و وارد اجتماع شدم. دیدم این قانون کلی ایرانیان است که هر کس و هر چیزی تا زمانی که ساکن است مورد احترام است؛ تا ساکت است مورد تکریم و تبجیل است. اما همین که به راه افتاد و یک قدم برداشت، نه تنها کسی کمکش نمی‌کند، بلکه سنگ است که به طرفش پرتاب می‌شود و این نشانه یک جامعه مرده است. ولی یک جامعه زنده فقط برای کسانی احترام قائل است که متکلم هستند، نه ساکت متحرکند، نه ساکن با خبرترند و نه بی‌خبرتر….

استاد شهید مرتضی مطهری

Advertisements
این نوشته در دسته‌بندی نشده ارسال شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s